Print Shortlink

Σκέψεις

Η δική μας πολιτική τάξη και τα κόμματα εξουσίας που την εκφράζουν ευθύνεται γιατί έσυρε στον όλεθρο τη χώρα με την αλόγιστη σπατάλη, τις πελατειακές σχέσεις, τη διαφθορά, το κομματικό κράτος. Η ευθύνη των πολιτών βρίσκεται στο ότι με την ψήφο τους ενίσχυσαν αυτό το σύστημα. Από τα 39 χρόνια της μεταπολίτευσης, τα 23, δύο οικογένειες κυβέρνησαν τον τόπο. Εμείς καταργήσαμε την Μοναρχία και κρατήσαμε τις δύο οικογένειες. Ως πολίτες έχουμε μια τεράστια ευθύνη γι’ αυτό. Η Ελλάδα ήταν μια φτωχή χώρα, αλλά με ένα υψηλό επίπεδο πολιτισμού. Ο πολιτισμός αυτός παρήγαγε αξίες. Το ολέθριο λάθος μας ήταν ότι στην περίοδο του “εικονικού” πλούτου μαζί με την φτώχεια πετάξαμε και τις αξίες γιατί πιστέψαμε ότι είναι αξίες της φτώχειας και δεν τις χρειαζόμαστε πια. Τώρα επιστρέφουμε στην φτώχεια χωρίς τις αξίες της. Αυτό το πληρώνουμε με τον εκβαρβαρισμό της κοινωνίας και τον ευτελισμό οιουδήποτε θεσμού.

Η Αριστερά πως λειτουργεί σήμερα;  Αγωνίζεται για να αλλάξει κάτι ή έχει γίνει και η ίδια συστημική;  Λειτουργεί ως μηχανισμός ελέγχου της Αστικής Δημοκρατίας;  Λειτουργεί ως δύναμη αλλαγής και Δημοκρατίας; Η Αριστερά κάποτε κυνηγώντας το ανέφικτο που ήταν το κράτος ισότητας κατακτούσε το ενδιάμεσο εφικτό. Η Αριστερά σήμερα τι αγωνίζεται να αλλάξει και με ποιους; Όταν μιλάμε για ενότητα της αριστεράς ποιους συμπεριλαμβάνουμε; Ακόμα κι αυτούς που εν ετει 2013 δοξάζουν ακόμη τον Στάλιν και τον Ζαχαριάδη, που μιλάνε για Δικτατορία του “προλεταριάτου” επάνω σ’ όλους τους υπόλοιπους; Ή ακόμα βάζουμε και στην αρμάδα όλους όσους εγκατέλειψαν το βυθισθέν σκάφος του ΠΑΣΟΚ αφού πρώτα μας διαβεβαίωσαν ότι λεφτά υπάρχουν και μάλιστα άφθονα και τώρα απαρνιώνται ότι έχει σχέση με το κυβερνητικό παρελθόν τους. Να μην ξεχάσουμε βέβαια και τα έργα τους, τις περιβόητες κοινωνικοποιήσεις της δεκαετίας του ’80 όπου δόθησαν δις σε χρεωκοπημένους εργοστασιάρχες για να εξυγιάνουν τις επιχειρήσεις τους κι’ αυτοί έκαναν αυτό που γνώριζαν καλά, τα φυγάδευσαν στις τράπεζες της Ελβετίας. Αυτοί οι “αριστεροί” τώρα κάνουν μαθήματα οικονομίας στον ΣΥΡΙΖΑ. 

 Αλήθεια τι σημαίνει  Ριζοσπαστική Αριστερά; Μια αριστερά σύγχρονη, εναλλακτική, δημοκρατική, ρηξικέλευθη που με νου και γνώση συσπειρώνει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις στην προοπτική ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών για το καλό του τόπου και του λαού; Ή μια αριστερά που αυτοεξουδετερώνεται από τις αντιφάσεις και τους ιδεολογισμούς κάποιων που φαντάζονται ότι βιώνουν τις πρώτες μέρες της Οκτωβριανής Επανάστασης;

Υπάρχει ο λαός, η κοινωνική αριστερά,  που απογοητευμένοι από τα κόμματα εξουσίας εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην Αριστερά και δεν έγιναν ξαφνικά “Μαρξιστές-Λενινιστές”. Υπάρχουν όμως και αυτοί που βρήκαν ξαφνικά δημόσιο βήμα στον ΣΥΡΙΖΑ, που αυτοπροσδιορίζονται ως “Υπεραριστεροί” και συγχέουν την αγανάκτηση του κόσμου με τις ακουστικές ψευδαισθήσεις τους για κάποια έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα του Αστικού Κράτους και την εγκαθίδρυση καθεστώτων που αυτοί μόνο φαντάζονται. Γι’ αυτό κατά καιρούς ακούμε απόψεις που ακόμη και στα αμφιθέατρα της Δεκαετίας του ’70 δεν θα ήταν αποδεκτές.

Θα αναρωτηθεί κάποιος, ποιες είναι οι συνέπειες όλων αυτών στην πορεία  του ΣΥΡΙΖΑ. Οι συνέπειες είναι μεγάλες εξ’ ου και το έλλειμμα εμπιστοσύνης της πλειοψηφίας των πολιτών στον ΣΥΡΙΖΑ και στο κυβερνητικό του μέλλον. Οι φιλότιμες προσπάθειες και η καθαρή εικόνα του Αλέξη Τσίπρα είναι καταφανέστατες. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ  σ’ αυτά τα επίπεδα κυρίως πιστώνεται σ’ αυτόν. Αλλά κάποια στιγμή η πλειοψηφούσα άποψη πρέπει να αποφασίσει. Ενιαίο κόμμα με συντεταγμένη πορεία κι όχι Αριστερίστικοι Ακροβατισμοί που δεν οδηγούν πουθενά ή μάλλον γνωρίζουμε που οδηγούν, στην Ανυποληψία.