Print Shortlink

ΩΡΕΣ ΕΥΘΥΝΗΣ

Η χώρα μας βυθίζεται στην άβυσσο μιας ύφεσης που σε λίγους μήνες με την φορά των πραγμάτων θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Η συνταγή των μνημονίων για την έξοδο από την οικονομική κρίση αποδείχθηκε όχι μόνο αδιέξοδη  αλλά και καταστροφική, αφού κυριολεκτικά καταδίκασε στην αφάνεια και στον εξανδραποδισμό τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Αποδείχθηκε σιγά-σιγά και σ’ αυτούς που έτρεφαν καλοπροαίρετες αυταπάτες, ότι αυτοί που απεργάσθηκαν αυτό τον σχεδιασμό όχι μόνο πρόδωσαν τον ελληνικό λαό, αλλά και ενσυνείδητα τον χρησιμοποίησαν ως πειραματόζωο των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.

Και τώρα μέσα στην “πολλή συνάφεια του κόσμου” περιφέρονται διδάσκοντας στα αμφιθέατρα πως κατάφεραν και ταπείνωσαν τους Έλληνες, πως κατάφεραν και τους μετέτρεψαν σε ικέτες στις αυλές και στα θεωρεία του κόσμου.

Αλήθεια τι προσπαθούν να πετύχουν αυτή τη στιγμή οι ταγοί του Έθνους, την επιβίωση μας? Μα είμαστε ήδη φτωχοί. Γιατί όταν δεν έχεις να διεκδικήσεις τίποτα πάνω από την επιβίωση είσαι πάμφτωχος. Αυτό βιώνουν σήμερα οι Έλληνες και κατά κύριο λόγο οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, οι νέοι, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι. Η ραχοκοκκαλιά δηλαδή της κοινωνίας, αυτοί που πονάνε αυτή τη χώρα και όχι οι αιώνιοι πατριδοκάπηλοι, οι πλούσιοι, οι φοροφυγάδες που πρώτοι και καλύτεροι απ’ όλους τους Ευρωπαίους έβγαλαν τα λεφτουδάκια τους στο εξωτερικό.

Η κατάντια αυτής της πολιτικής τάξης που διαφεντεύει κυριολεκτικά τον τόπο τα τελευταία 40 χρόνια αποδείχθηκε όταν άκουσον-άκουσον ξένη υπουργός υπέδειξε Λίστα με φοροφυγάδες σε Έλληνες Υπουργούς και ως δια μαγείας η Λίστα χάθηκε. Τι να περιμένει μετά κανείς απ’ αυτό το κράτος, απ’ αυτή τη χώρα, απ’ αυτή την εξουσία.

Τι να πούν οι νέοι που κατά εκατοντάδες εγκαταλείπουν τη χώρα τους αφού εδώ πλέον κλείνουν όλες οι πόρτες και η ελπίδα έγινε σκέτη απελπισία.

Αναρωτιέται κανείς αυτοί που χρεωκόπησαν τη χώρα δεν θα λογοδοτήσουν κάποια στιγμή? Αυτοί που άσκησαν πολιτική αγοράζοντας την ψήφο των απελπισμένων με μια θέση στο Δημόσιο. Αυτοί που πίστεψαν ότι το Δημόσιο είναι το χωράφι του πατέρα τους και το λεηλάτησαν, το σκύλευσαν, το κατάκλεψαν και τώρα έρχονται να το σώσουν και καλούν και τους υπόλοιπους να συμμετάσχουν στο θέατρο του παραλόγου. Αυτοί που εγκαταλείπονται στον αυτοδιασυρμό τους τυλιγμένοι με “Λίστες” και αλληλοκατηγορίες για χρηματισμό.

Οι πολίτες απελπισμένοι και προδομένοι προσπαθούν να στυλώσουν τα πόδια τους ώστε να ξεκινήσουν ξανά για το μεγάλο οδοιπορικό της ζωής στηριζόμενοι πλέον σε άλλους αρμούς, περισσότερο ελπιδοφόρους. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που τάζουν ανάπηρες ελευθερίες  που αναδύονται μέσα από σκοτεινές θεωρίες εμφανίζοντας το απαίσιο πρόσωπο του φασισμού και του αυταρχισμού. Αλήθεια ποιά Ελλάδα διεκδικούν οι ροπαλοφόροι και τα παιδιά που δεν έχουν πρόσωπο αλλά κουκούλες και το στόμα τους ξερνάει φωτιά αντί για λέξεις. Ρόπαλα και φλόγες αντί για λέξεις μιας γλώσσας που τουλάχιστον γι’ αυτή είμαστε υπερήφανοι.

Δυστυχώς αυτό είναι γνωστό ιστορικά και επαναλαμβάνεται. Ότι δηλαδή οι απώλειες που προκαλεί μια μεγάλη οικονομική κρίση είναι αυτές που δεν αποτιμώνται, είναι δηλαδή οι απώλειες σε πολιτισμό και ελευθερία. Είναι ο αυταρχισμός και ο εκβαρβαρισμός της κοινωνίας. Είναι η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού των σχέσεων των ανθρώπων, της ειρηνικής κοινωνικής συνύπαρξης.

Απέναντι στην επέλαση του φασισμού ορθώνουμε ένα φράγμα αντίστασης  αναπτύσσοντας δίκτυα κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης για τους εξαθλιωμένους οικονομικά συμπολίτες μας, δημιουργώντας ομάδες στήριξης των ανέργων, των αναπηρων, των ανθρώπων που ξαφνικά βρέθηκαν έξω από την κοινωνία. Με λίγα λόγια αναπτύσσοντας αυτό που λέγεται κοινωνία των πολιτών και της αλληλεγγύης, με συγκεκριμένες πράξεις και όχι με λόγια.